Igrzyska bez barier
Paranarciarstwo biegowe jest najbardziej rozwiniętą zimową dyscypliną sportową dla osób niepełnosprawnych i oficjalnym wydarzeniem od pierwszych Zimowych Igrzysk Paraolimpijskich w Örnsköldsvik.
Paraolimpijskie zawody w narciarstwie biegowym na Zimowych Igrzyskach Paraolimpijskich w Pekinie obejmują w sumie 20 imprez. Biegi paraolimijczyków rozgrywane są na dystansie od 1 km do 20 km, ale ich kwalifikacja jest bardziej skomplikowana niż w przypadku Zimowych Igrzysk Olimpijskich. Ze względu na rodzaj niepełnosprawności i pozycję zawodnika poszczególne konkurencje rozgrywane są w trzech grupach, odpowiednio dla: osób poruszających się w pozycji stojącej, niewidomych i niedowidzących biegających z przewodnikiem i osób poruszających się w pozycji siedzącej. Uzyskane wyniki przeliczane są z użyciem formuły czasu dla poszczególnych grup.
Trasa narciarska składa się w około 1/3 ze zjazdów i podjazdów. Trudność toru grupy stojącej i grupy osób niewidomych jest wyższa niż grupy siedzącej. Spadek i kąt nachylenia dla grupy siedzącej jest stosunkowo niewielki, a trasa jest stosunkowo łatwa.
W odróżnieniu od letnich igrzysk, dyscypliny rozgrywane na śniegu i lodzie wymagają użycia większej ilości specjalistycznego sprzętu. W przypadku zawodników paranarciarstwa startujących w pozycji siedzącej siedzisko z nartami biegowymi powinno być jak najlżejsze, aby nie obciążać dodatkowo sportowców, ale części elastyczne nie mogą być instalowane na złączach siedziska. Podczas startu w zawodach uda sportowca muszą być przymocowane do siedzenia za pomocą nieelastycznych pasów.
Zawodnicy stojący mogą rywalizować z dwoma kijami, pojedynczym kijem lub bez kijków, w zależności od ich warunków fizycznych. Sportowcy, którzy są całkowicie niewidomi lub prawie niewidomi, muszą nosić opaski na oczy, a przewodnik za pomocą głośnika wskazuje zawodnikowi właściwy kierunek podczas zawodów. Korzystanie z pomocy przewodnika przez zawodników z wadami wzroku nie jest obligatoryjne.
Rywalizację w poszczególnych zawodach na ogół rozpoczyna grupa siedząca, następnie grupa niedowidzących, grupa stojąca staruje jako ostatnia. Mężczyźni są zwykle ustawiani do startu przed kobietami. Rywalizacja rozpoczyna się w odstępach. Kolejność startu ustalana jest na podstawie losowania, systemu punktowego, rankingu, systemu kwalifikacji, itp.
W tegorocznych zmaganiach paraolimpijskich na podium trzykrotnie znalazła się reprezentantka Chin Yang Hongqing. Zdobyła złoto na długim i krótkim dystansie, a także w sprincie kobiet w pozycji siedzącej. To niezwykłe osiągnięcie z pewnością będzie inspiracją dla innych niepełnosprawnych osób w Chinach do uprawiania sportów zimowych i dbania o kondycję fizyczną.
Agnieszka Wu-Skawińska