|
 |
| (GMT+08:00)
2005-01-18 12:36:43
|
 |
|
Historia chińskiej kuchnii
CRI
Chińska kuchnia ma wielowiekową tradycję. Już wykopaliska archeologiczne, sięgające okresu Szang In / 1523-1028 p.n.e./ świadczą o wysokim poziomie ówczesnej sztuki kulinarnej. Naczynia i narzędzie kuchenne wskazują, że przyrządzano w tych odległych czasach różne rodzaje mięs i potraw jarskich. Za czasów dynastii Czou / 1122-256 p.n.e/ kuchnia chińska zmieniała się tak jak pory roku. Wiosną władzy spożywali mięso jagniąt i prosiąt przyrządzone na maśle, latem jadano suszone mięso kurze i rybie przygotowane w psim tłuszczu, jesienią ? cielęcinę i sarninę w smalcu, zimą ? zaś świeże ryby i dzikie gęsi w tłuszczu baranim.
Cennym źródłem historycznym są zapiski z czasówj Han / 206 p.n.e ? 220 n.e./ . Dowiadujemy się z nich o otwarciu drogi na Zachód, skąd przywożone różne delicje, między innymi: winogrona, włoskie orzechy, fasolę, marchew, cebulę i ogórki. Zapisy te przynoszą także pewne informacje na temat tradycyjnej kuchni chińskiej. W tym czasie rozpoczęto produkcję oleju roślinnego, którym częściowo zastępowano tłuszcz pochodzenia zwierzęcego. Trzeci wiek naszej ery zaopoczątkowuje umiejętność smażenia produktów.
Przemiany gospodarcze i kulturowe modyfikowały sposoby przyrządzania posiłków. W Epoce Południowej i Północnej dynastii /317 ? 587/ wielka wędrówka ludów spowodowała prawdziwą rewolucję w chińskiej sztuce kulinarnej : wymianie podlegały produkty żywnościowe i metody ich przydządzania. Po raz pierwszy w historii Chin zderzyły się różne tradycje regionalne. Mieszkańcy z Xingjiangu wnieśli do narodowej kuchni chińską sztukę pieprzny olej i sos o rybim zapachu pochodzi od ludów z prowincji Hunan i Syczuan Południowo ? zachodnich Chin. Z Fujianu i Kuantuangu przeszła pieczona wieprzowina i surowa ryba, a charakterystyczny sposób przyrządzania skorupiaków i ryb przywędrował z wybrzeża południowo-wschodniego.
Dalszej integracji kulturowej, a więc także kulinarnej, sprzyjała budowa Wielkiego Kanału / 581-681/, który polączył północ Chin z południem. Dało to początek złotemu wiekowi chińskiej kultury. Za czasów dynastii Tang /618-967/ kwitła także miejscowa kuchnia, umiejętnie wykorzystujące bogate i różnorodne tradycje regionalne. W tym też czasie sztuka kulinarna stała się sztukę we właściwym znaczeniu tego słowa. Liczył się już nie tylko kolor, smak i zapach potrawy, projektowano jej kształt, komponowano każde danie. Dbano też o rozkasze ucha, wymyślając poetyckie nazwy dań.
Podczas panowania dynastii Ming i Cing / XIV-XX wiek / kuchnia chińska stała się bardziej elitarna. Wiele miejsca poświęca się menu bankietów, na których jadano takie rarytasy, jak płetwy rekina i jaskółcze gniazda. Z czasów ostatniej dynastii Qing bankiety były nie mniej wystawne niż na dworach krajów europejskich. Menu bankietu składało się z 6 dań podstawowych, z 6 mniejszych, 4 towarzyszących, 2 lub 3 deserów i 24 tac. Gościom podawano także zakąski i większe potrawy poprzedzające główny posiłek.
|
|
|
