|
 |
| (GMT+08:00)
2005-01-27 09:45:38
|
 |
|
Wing Chun i Bagua Zhang
CRI
 Wing Chun opiera się na teorii "linii środkowej". Linia ta przebiega przez wrażliwe obszary: oczy, nos, usta, gradło, serce, splot słoneczny i pachwiny. Koncentrują się na niej wszystkie ataki i bloki. Każdy cios, który trafi w jeden z tych punktów, jest bardzo niebezpeczny i osłabia przeciwnika. Żaden z bloków nie wychodzi poza linię ramion, ponieważ ogranicza to potencjalny zasięg ataku. To właśnie decyduje o prostocietego stylu. Nie ma w nim sierpów i łuków zachodniego boksu, a zamiast tego ciosy czerpią siłę z ramion, łokci i nadgarstków. Są wyprowadzane z wielkim impetem w najkrótszej prostej linii, łączącej atakowanego i atakującego. Uczniowie ćwiczą w parach chi sau ("stykanie dłoni"), co pozwala osiągnąć miękkość w odpowiedzi na atak. Miękkość zapewnia relaksację i szybkość kontrataku.
W wing chun wykorzystuje się ciężkie i ostre "motyle noże" oraz bardzo długi kij, do którego "obsługi" potrzeba sporej siły.
Wing chun to świetny system samoobrony, ale jego uczniowie są często zbyt pewni siebie i zadziorni. Formy tego stylu nie sa szczególnie forsowne i często nie budują odpowiedniej wytrzymałości, niezbędnej dla uczniów, którzy chcą walczyć profesjonalnie. Dla przeciętnego adepta wing chun stanowi jednak źródło cennych umiejętności.
Baguan Zhang - boks ośmiu trygramów
Bagua Zhang to niezwykle intrygująca sztuka, która wielu obserwatorom wydaje się bardzo dziwna. W rzeczywistości chińscy bokserzy bali się bojowników bagua z powodu ich okrucieństwa i nieortodoksyjnych ruchów. Walczący poruszają się po obwodzie koła, zmieniając prędkość i kierunek, a od czasu do czasu wyprowadzają ciosy nogami i dłońmi.
 Bagua zhang czerpie inspirację z trygramów (kombinacja trzech linii ciągłych i przerywanych) pochodzących z klasycznej Księgi Przemian, czyli Yi Jing. Ponieważ liczba kombinacji wynosi osiem, bagua to rodzaj koła, w którym ułożone sa promieniście wszystkie trygramy. Okrąg stanowi podstawę ruchów podczas walki.
Bagua wymaga od walczącego biegłości w stosowaniu podstępów i uników, szybkości oraz nieprzewidywalności. Na siłę nie odpowiada się siłą, ale odpiera się ją ruchami okrężnymi. Koliste formy sa podstawą wszystkich pozycji. Łuki, skręty, zawijasy i obroty tworzą wzór tak naturalny, jak kształty orbit i planet. 
Inna cecha tego stylu to używanie wyłączne dłoni zamiast pięści do zadawania ciosów. Może się to wydawać dziwne i nieefektywne, ale w rzeczywistości dłoń potrafi przekazać zaskakującego dużą siłę. Dłoń można również lepiej chronić niż pięść i jest amortyzowana przez mięśnie. Pięść przekazuje siłę uderzenia przez mnóstwo kości, które muszą być odpowiednio ułożone, aby uniknąć uszkodzenia. Jeśli ktoś musi uderzyć w mur tak mocno, jak tylko potrafi, to użyje pięści, czy dłoni?
Sztuka bagua jest głęboko ezoteryczna i praktycznie niedostępna dla Chińczyków. Niektórzy mistrzowie uczą obcokrajowców, ale nie ma ich tak wielu, jak nauczycieli siostrzanej sztuki, taijiquan. Każdy, kto znajdzie nauczyciela, musi się przygotować na intensywne i trudne szkolenie. Ci, którzy biegle opanują bagua, staną się dziedzicami zanikającej spuścizny dawnych Chin.
|
|
|
