|
 |
| (GMT+08:00)
2005-04-19 14:00:10
|
 |
|
Wojna opiumowa
CRI
 Jako pierwsze u wybrzeży Chin pojawiły się statki portugalskie. Chociaż już w 1557 r. Portugalczykom udało się założyć misję handlową w Makau, dopiero w 1760 r. pozostałe europejskie potęgi morskie, Anglia, Holandia i Hiszpania, uzyskały bezpieczny dostęp do chińskiego rynku przez Kanton. Cały handel kontrolowany był przez monopolistyczną gildię zwaną Cohong. Ta sama gildia negocjowała wszystkie niehandlowe umowy z imperium chińskim, skutecznie izolując cudzoziemców od Pekinu.
Pod auspicjami Cohongu kwitł korzystny dla Chin handel. Anglicy kupowali znacznie więcej herbaty, jedwabiu i porcelany, niż sprzedawali wełny i przypraw. W 1733 r. Kompania Wschodnioindyjska, działając w imieniu rządu króla Jerzego III, wysłała z prezentami dla cesarza posła, który domagał się zwiększania obrotów handlowych z Anglią i zgody na otwarcie placówki dyplomatycznej w Pekinie, co miało na celu uniezależnienie handlu od Cohongu.
Cesarz Qianlong odrzucił tę propozycję, stwierdząc, że Chiny nie potrzebują wielu zagranicznych towarów, a obecność w stolicy stałego przedstawiciela przyniosłaby Anglii niewielką korzyść, mogłaby natomiast zaburzyć harmonię Niebiańskiego Imperium. Przedsięwzięcie to kosztował Anglików krocie. Kompanii Wschodnioindyjskiej udało się jednak znaleźć towar, który w przyszłości mógł odwrócić bilans handlowy. Było to opium. Pomimo cesarskich deklaracji wypowiadających wojnę narkotykom, w Chinach ogromnie wzrosło uzależnienie od opium, a wraz z nim sprzedaż - z 1000 skrzyń w 1773 r. do 23 570 skrzyń w 1832 r. Jedna skrzynia zawierała około 70 kilogramów narkotyków.
 Po okresie wahania ze strony cesarstwa, w marcu 1839 r. do Kantonu został wysłany Lin Zexu. Miał on położyć kres nielegalnemu handlowi opium. Lin Zexu działał zdecydowanie. Zażądał wydania 20 tysięcy skrzyń opium, które Brytyjczycy przechowywali w Kantonie. Incydent ten stał się pretekstem, którego wojowniczo nastawieni członkowie rządu brytyjskiego potrzebowali do uzyskania poparcia dla planów akcji zbrojnej przeciwko Chinom. W 1840 r. brytyjskie siły morskie zostały skoncentrowanew Makau, skąd wyruszyły w stronę wybrzeża. Rozpoczęła się tzw. wojna opiumowa. 
Chińczycy ponieśli klęskę. W zawartym wkrótce traktacie zobowiązali się przekazać Brytyjczykom Hongkong, znieść ograniczenia w handlu, a także wypłacić 6 milionów dolarów odszkodowania. Cesarz Qing odmówił uznania traktatu, w wyniku czego w 1841 r. siły brytyjskie zajęły Fujian i wschodni Zhejiang. W następnym roku Anglicy posuwali się wzdłuż rzeki Jangcy, rozprawiając się po drodze z oddziałami chińskimi. W obliczu brytyjskich sukcesów cesarz Qing przystał niechętnie na podpisanie upokarzającego traktatu nanjińskiego.
|
|
|
